het leven van een jongen

Hey iedereen

Het is al weer een tijdje geleden dat ik nog gepost heb op mijn blog. Ik heb het namelijk ongelooflijk druk gehad, maar dat is natuurlijk helemaal geen excuus om jullie onwetend te laten.

Er is heel veel gebeurd, mijn comingout wordt stilletjes aan groter en groter. Nooit had ik kunnen denken dat ik op zo een korte tijd zo ver zou staan. Bijna al mijn heel goede vrienden (ongeveer een vijf man(1 jongen vier meisjes) weten nu al dat ik homo ben en ik ben er trots op want ze reageerden één voor één super.

Al heb ik toch soms heel harde twijfels over mezelf en of dit wel de weg is die ik op wil. In de roes van mijn comingout tegen mijn ouders voelde ik me de wereld te rijk, niets kon me deren, dit was mijn leven en niemand kon me raken. Daarom heb ik het eigenlijk in een sneltrein manoever aan iedereen verteld.

Maar nu kom ik terug op de grond, ik zit weer op kot en ga weer elke dag naar de les en ik zit weer tussen de mensenmassa die ik soms echt als roofdieren beschouw. Mijn oude realiteit is terug, vol angst en schrik. Het begint me nu echt te dagen dat mijn schrik voor mijn comingout begint terug te komen.

Voor ik er aan begon dacht ik dat het zalig ging zijn. Helemaal je eigen kunnen zijn zonder je zorgen te hoeven maken over wat anderen over je denken. Maar er blijkt niks verandert te zijn, ik zit nog altijd tussen de zelfde mensen, ik hoor nog elke dag een racistische homograp en hou nog altijd mijn mond als ik beledigingen over janetten en flikker hoor. Ik moet er zelfs voor op passen om niet mee te doen, want de schrik om verdacht te zijn is me echt nog te groot.

Honderd keer op een week surf ik naar de site van de plaatselijke holebi vereniging en kijk naar welke activiteiten ze gaan doen. Ik heb al op het punt gestaan om mee te doen aan iets maar telkens komt het angst zweet naar boven. Wat als er iemand me herkent? Wat dan?

De mensen aan wie ik zelf verteld heb dat ik homo ben, die vertrouw ik voor honderd procent. Maar voorbijgangers niet, ik blijf schrik hebben dat mijn geheim mijn hele leven zal verwoesten.

Ik wil eigenlijk ni persé naar zo een activiteit maar hoe ga ik anders ooit mensen ontmoeten? Het liefst zou ik iemand ontmoeten in mijn eigen leefwererld, iemand die met het zelfde bezig als ik. Maar dat zal wel een droom blijven zeker......

Persoonlijk heb ik wel wat verklaringen waarom mijn angst is terug gekomen maar dat is voor een volgende keer. Ik moet nu verder gaan studeren!

Het doet altijd enorm deugd om zo een klein stukje van je gedachten van je af te schrijven en ik raad het echt aan iedereen aan om dit ook te doen.

Hey iedereen,

Ik heb vandaag iets leuks mee gemaakt, het zal misschien heel banaal klinken maar ik vond het super.

Mijn beste vriendin, die weet dat ik homo ben vroeg aan mij of ik een bepaalde jongen mooi vond. Nog nooit heeft iemand mij dat in real life gevraagd. Eerst wist ik niet goed hoe ik moest reageren. De vele jaren in de kasten geven me nog altijd de neiging om defensief te zijn en te zeggen:”dat weet ik niet, ik kan daar toch niet over oordelen”. Ik heb dan uiteindelijk gezegd dat ik heb wel knap vond ma dat het niet zo iets voor mij is. Naderhand voelde ik me precies alsof ik weer een muurtje had afgebroken, en weer wat meer vrij was.

Ik ben echt zo blij dat ik het mijn ouders heb verteld, ik hoef me niet meer zo schuldig te voelen.

Maar tegelijkertijd besef ik dat ik nog een heel lange weg zal moeten gaan. Zo zal ik mijn beste vrienden van mijn studie richting toch moeten in lichten. Het zal misschien wel meevallen want het zijn allemaal meisjes. Maar je weet nooit wat je moet verwachten. Ik vergelijk het altijd met een grote sprong in het duister en je weet niet waar je op neerkomt.

Sinds die avond dat ik het mijn mama verteld heb, ben ik precies met een ander leven begonnen al merken de meeste mensen rondom me dat dan niet maar voor mij is het wel zo.

Er is veel verandert maar spijtig niet alles, zo ben ik nog altijd alleen, en ben ik nog altijd hopeloos verliefd op mijn beste vriend. :-s

Vele mensen raden me aan om het hem te zeggen maar daarvoor heb ik de moed nog altijd niet gevonden.

Lieve groetjes tenc

Weer een half uur verder was mijn papa ook gaan slapen en bleven mijn mama en ik alleen over. Ze zei da ze ook ging slapen en ik dacht bij mijn eigen wat een lafaard zijd ge toch. Met drie woorden zou ik er vanaf geweest zijn. “ik ben homo” en het zou gedaan zijn maar het lukt me echt niet. Ik denk da ik der zelfs met men open mond gezeten heb ma de woorden kwamen er niet uit.

Maar toen deed mijn moeder iets raars al had ze gezegd da ze ging slapen. Toch deed ze het niet, in de plaats nam ze een porto en ging terug in de zetel zitten en begon naar mijn te kijken. Voor het eerste de eerste keer in een lange tijd vroeg ze mij zonder er  een scène bij te maken: “tenc wat scheelt er”

 De rest van het gesprek: Mama: tenc wat scheelt er waarom doe je nu de laatse dagen zo, wil je niet naar je volgende jaar?

Tenc: dat is het niet. Ik voel me gewoon ongelukkig, ik heb de laatste tijd gewoon het gevoel dat ik nooit gelukkig kan zijn, zelf met mijn punten die ik gehaald heb kan ik niet blij zijn.

Mama: maar tenc toch, die punten zijn heel goed en ik en papa zijn echt heel fier op u.

Tenc: het zijn niet die punten hoor, het is gewoon alles? Ik ben het zo beu. Ik haat mijn eigen soms zo hard .

Mama: …. Waarom denk je dat je je u eigen haat.

Tenc: ik heb gewoon schrik da ik u ga teleur stellen.

Mama: maar tenc toch die punten waren echt heel goed ik ben echt heel trots op u.

Tenc: het zijn echt die punten niet hoor.

Mama: wat is het dan?

Tenc: ik weet echt ni hoe je gaat reageren maar…. Ik ga nooit met een vriendin naar huis komen.

Mama: (stilte) ik dacht het wel hoor

Tenc: ja da is zo een beetje waarom ik ze ongelukkig ben de laatste tijd. Elke keer dat ik slecht gezind van leuven terug kwam zat dat in mijn hoofd.

Mama: tenc maak u echt geen zorgen over ons. Het is nu eenmaal zo en we moeten het aan vaarden.

Tenc:maar ik heb echt het gevoel dat ik u en papa teleurstel.

Mama: dat is niet waar je bent wie je bent en dat is nu zo.

Tenc: ik heb er zelf zoveel problemen mee, ik kan het van mijn eigen soms moeilijk aanvaarden.

Mama: mja je moet je best doen om je zelf te aanvaarden , alleen dan kan je gelukkig zijn.

Tenc: ik heb zo een schrik van wa de andere mensen gaan zeggen.

Mama: maak u daar geen zorgen over we zitten in het jaar 2005 de tijden zijn veranderd.

Tenc: ik wil wel, dat het in ons gezin blijft tot ik er klaar voor ben.

Mama: ik zal niks zeggen! Wil je het zelf tegen papa zeggen?

Tenc: Nee doet gij da maar anders duurt het nog veel te lang vooraleer ik weer de moed heb om het te zeggen.

Mama: wist je het eigenlijk al lang?

Tenc: ik wist het eigenlijk al lang maar ik heb het altijd ontkent in de hoop dat er een meisje zou komen waar ik verliefd op zou worden. Maar na die relatie van vorig jaar heb ik ingezien dat het zo niet meer verder kon. En ben ik mezelf en klein beetje meer gaan aanvaarden.

Mama: ben je al een keer verliefd geweest op een jongen?

Tenc: één keer.

Mama: maak je maar geen zorgen over papa en mij, voor ons ben je wie je bent.

Tenc: ik heb het ook al tegen x (mijn zus) gezegd.

Mama: en hoe reageerde ze?

Tenc: ik weet het ni? Ik heb het haar gezegd toen ze op bezoek kwam in Leuven. Ze zei alleen dat ik me daar niet mee moest bezig houden, en dat ik aan mijn studies moest denken.

Mama: ze zal wel wat tijd nodig hebben maar maak je geen zorgen ik praat wel is met haar.

……………………………………………………….

Een heel vlot gesprek was het niet, er waren heel veel pauzes maar ik heb toch alles gezegd wat ik wilde zeggen.

Het ging nog zo een tijdje verder over ons gezin en wat er allemaal fout loopt en hoe we het kunne beteren.

Eigenlijk was het meer mama die mij moest gerust stellen dan andersom. Nooit had ik gedacht dat mijn comingout bij haar zo zou verlopen.

Hier is denk ik voor mij het moeilijkste punt genomen maar je weet nooit wat volgt.

Na het gesprek had ik echt zo een opgelucht gevoel, er was geen enkel moment geweest dat ik zo goed met mijn mama kon praten.

Die avond heeft me tot nu toe al heel goed geholpen met een positiever zelfbeeld te creëren.

Merci aan alle lezers voor de steun.

 Groetjes tenc

Hey

Ik heb jullie groot nieuws te melden: mijn comingout bij mijn ouders zit er op! Ik ben zo fier op men eigen. Men moeder reageerde gelaten maar toch min of meer positief. Het was alsof er een grote last van mijn schouders afviel. Ik moet me geen zorgen meer te maken over wat ze van me denken en wat ze van me verwachten.

Ik zal jullie een beetje vertellen hoe het gegaan is:

Vorige week donderdag heb ik de uitslag gehad van mijn herexamens ( alles was in orde, alles geslaagd). Ik zat op kot en mijn mama belde om me te feliciteren ma om één of andere reden kon ik het echt niet op brengen om positief te zijn tegenover haar. Mijn punten waren dan wel goed maar het lukt me maar niet om daar gelukkig over te zijn. Ik lag toen echt in de knoop met mezelf. Al tijdens het telefoontje merkte men moeder dat er iets niet juist zat maar zoals gewoonlijk deed ze er koel over en liet me maar begaan.

Vrijdag had ik afgesproken om met men beste vrienden naar Brussel te gaan om daar wat rond te hangen en misschien wat kleren te kopen. Ik had mijn ouders nog altijd niet gezien want ik was die nacht in Leuven blijven slapen. Pas die avond zou ik naar huis gaan.

Het shopdagje was op zich wel goed geweest maar ik zat met wat persoonlijke problemen met één van mijn vrienden (vertel het je in één van de volgende posten). En uiteindelijk toen ik uit de trein stapte was ik echt een wrak alles draaide in mijn hoofd. Langs één kant was ik gelukkig om mijn punten en langs nog twee andere kanten was ik echt ongelukkig. Die vriend bleef me door het hoofd spoken en ook natuurlijk mijn homoseksualiteit( wat een lelijk woord L ik walg er nog altijd van) tegen over mijn ouders.

Die vrijdag avond heb ik drie kwart van de champagne fles op gedronken die mijn ouders hadden boven gehaald maar het hielp niks. Ik kon niks anders doe dan verdrietig zijn en af en toe wenen. Iets wat ik trouwens anders nooit doe maar nu kon ik het echt niet helpen.

Ik heb die avond bitter weinig gesproken tegen mijn ouders ik vond het wel erg maar ik kon het echt niet op brengen om positief te zijn tegen over hun ik voelde me echt schuldig.

Zaterdag ben ik vroeg opgestaan na maar enkele uurtjes slapen. Ik had dit beter niet gedaan want mijn humeur was zo slecht da het zelfs uitliep op een ruzie tussen mijn mama en ik.

Daar zat niks anders op dan maar weer in mij bed te kruipen, in iets anders had ik toch geen zin.’s Middags ben ik er dan maar uit gekropen en ik heb tv gekeken tot zes uur ofzo. Vraag me niet wat ik gekeken heb want ik weet het echt niet meer. Mijn blik stond op oneindig en der was niks wat me kon afleiden.

Na weer een discussie met men mama ben ik maar achter de pc gaan zitten. De pc is zo een beetje een vluchtoord voor mij geworden een virtueel plaatsje waar ik goede vrienden heb die me enorm hard steunen soms meer dan die in real life.

Ik voelde me eigenlijk op dat moment zo een eikel, ik was zo bot geweest tegen men mama dat had ze echt niet verdiend. Nog nooit was de drang zo groot om haar alles te vertellen en hopen da ze een beetje begrip had voor de situatie.

Om elf uur ben ik gestopt met chatten en ben ik terug voor tv gaan zitten waar de rest van mijn gezin ook zat.

Er werd niks gezegd. Die stilte, al was ze zo normaal als we tv keken, deed me echt pijn want ik moest ze door breken.

De uurtjes kropen voor bij, alleen mama en papa waren er nog de rest was al gaan slapen. Ik had mijn mond nog altijd niet open gedaan. De tv kon geen afleiding meer vormen, ik staarde gewoon voor me uit………

Sorry, wordt vervolg ( ik haat dit zelf ook altijd heel hard maar ik moet door) nog is sorry

Hey,

Ik moet me eerst verontschuldigen, omdat jullie zolang hebben moeten wachten op men volgende post. Maar er is veel gebeurd en ik had een beetje tijd nodig om het fatsoenlijk te verwerken. Misschien ga ik het wel opsplitsen in enkele posten maar ik zie nog wel.

Dus ter verduidelijking k zit niet meer life te vertellen maar enkele dagen achterop.

Groetjes tenc

Hey

Ik ben vandaag, in mijn ééntje gaan winkelen in één van de provinciale hoofdsteden van ons land. Normaal ga ik nooit alleen winkelen maar vandaag had ik echt geen zin om iemand te vragen om mee te gaan. Ik dacht bij men eigen waarom ook niet zo is alleen rond wandelen wie of wat er mijn pad kruist.

Als ik zo door een stad wandel heb ik altijd de nijging me zo onopvallend mogelijk te maken. Mijn hoofd een beetje naar beneden en ik loop toch met een fikse pas. Naar winkels kijk ik eigenlijk niet veel ik weet waar ‘mijn’ winkels zijn en ik heb zo een lijstje dat ik afwerk. Het enige waar ik echt naar kijk dat zijn de mensen, stiekem uiteraard. Mijn grootste interesse gaat uiteraard naar de jongens, maar ik kijk ze nooit echt aan, daar ben ik veel te bang voor.

 Toen ik op de terug was naar de parking, ben ik nog eventjes binnen gegaan in een schilderwinkel. Schilderen boeit me wel en ik doe het ook af en toe wel eens.

Er was weinig volk in de winkel behalve één jongen. Hij was even oud als mij en zag er echt hip uit maar ik vond hem niet echt knap. Al van het eerste moment dat ik naar hem keek wist ik dat hij homo was ( al kan je nooit zeker weten hé?). Hij droeg een enkel bandje, zijn haar was wat langer, kortom hij had gewoon die uitstraling.

Wel die jongen heeft me over mezelf aan het denken gezet. Zou mijn leven er niet een stuk makkelijker hebben uitgezien als iedereen net zoals bij die jongen kon ‘zien’ dat ik homo ben.

Waarom kan ik niet gewoon wat meer verwijft zijn.

Het enige probleem is dat het gewoon niet bij mij past en ik weet ook niet of ik een homostijl wil hebben. Ik zie mezelf niet rond lopen met enkel bandjes of met een gay kapsel.

Daarvoor ben ik te stil denk ik. Iedereen zou me uitlachen zeker als ik zo de aula binnen kom.

Ik ben al denkend en een beetje down terug naar de auto gelopen en snel naar huis gereden.

-         eventjes update over mijn zus. Ik had dus een goeie twee weken geleden tegen mijn zus gezegd en ik citeer:” zus, ik heb jongens liever dan meisjes”. Sindsdien heeft ze er niets meer over gezegd en ik begin me zorgen te maken heeft ze me wel begrepen? Moet ik nu echt nog opnieuw met haar gaan praten want da zie ik echt niet zitten. Het heeft toe al het uiterste van me gevergd.

-         Ik denk er al een tijdje over om mijn moeder in te lichten over mijn seksualiteit. Honderden scenario’s hebben zich al in mijn hoofd afgespeeld. Juist voor ik online wilde komen dacht ik een goed moment gevonden te hebben. Ze zat achter de pc en ik kwam naast haar zitten. Ik heb wel tien keer geprobeerd iets te zeggen maar het lukt niet, ik kreeg geen enkel woord door mijn keel. Zeker drie kwartier heb ik naast haar gezeten terwijl ze verder las op Internet. Zag ze dan niet dat ik iets wilde zeggen? Waarom ‘in Gods naam’ vraagt ze niks, ze moet toch al een vermoeden hebben. Hopelijk kan ik volgende keer meer moed verzamelen.

Groetje tenc mailtjes zijn altijd welkom

Hey

Het zal heel raar klinken maar vandaag voel ik me oud! Niet lichamelijk ofzo maar gewoon op het gebied van liefde en natuurlijk mijn comingout. Ik ben twintig lentes jong maar toch heb ik het gevoel da ik een hele grote achterstand heb op het gebied van liefde en relaties. De mensen rondom mij hebben allemaal vele lieven gehad en relaties van een jaar ofzo en ik ééntje van amper drie weken. Het was dan wel een meisje waarmee ik een relatie had, dus het was wel gedoemd om te mislukken.

Maar ook als ik lees op het forum van wel jong niet hetero voel ik me oud. Het zijn daar precies allemaal jonge gastjes van vijftien zestien jaar die al helemaal out zijn en al hopen ervaring hebben. En da maakt me eigenlijk bang want hoe komt dat die jongens op die leeftijd al zo zeker zijn? Ik kan me natuurlijk ook een verkeerd gevormd hebben van de forum bevolking maarja…..?

Ik heb gewoon het gevoel da ik algemeen achterop hinkel en ik hoop dat ik alles nog kan in halen.

Groetjes tenc

Hey,

Ik ben juist terug van een eetentje bij vrienden. Het eten was echt zalig goed alleen was ik er met men hoofd niet helemaal echt bij. In mijn gedachte ging ik elke persoon af en stelde me voor hoe hij of zij zou reageren op men homoseksualiteit. Over het algemeen had ik mezelf toch een vrij positieve reactie voorgesteld. Ik vraag me af waarom ik het dan niet gewoon zeg?????? Zucht….. ik weet het niet, misschien ben ik gewoon een grote schrikschijter.

Gisteren ben ik gaan winkelen met een heel goede vriendin. Ik was echt van plan om het haar te zeggen maar kreeg de kans niet. Er kwam geen enkel rustig moment en daarbij kwam nog is dat haar nieuw lief op het punt stond om het uit te maken. Dus daarover gingen de meeste van onze gesprekken en ik vond het eigenlijk ook ongepast om dan over men eigen te beginnen.

Het zou zoveel gemakkelijker zijn als er wat meer hetero’s zouden vragen: ben je homo. Vroeger toen ik nog niet zo zeker was van men homoseksualiteit haatte ik die vragen. Ik begon dan altijd heftig te ontkennen en werd soms zelfs kwaad.

Maar nu, nu ik mezelf aanvaard heb zou ik niet meer ontkennen en rustig toegeven….

Groetjes  en prettig weekend

Hey iedereen,

Ik ben terug van even weg geweest. Sorry, dat ik jullie zo heb laten wachten.

Men enige herexamen is vlot verlopen en ik ben echt op gelucht dat het eindelijk voorbij is. Nu kan ik echt van mijn vakantie gaan genieten en da ga ik met volle teugen doen. Want ik heb nog maar twee weken meer vooraleer ik weer terug fulltime in Leuven zit.

Weet ge als ik zo terug kijk op men blok periode dan krijg ik altijd schrik. Het is geen schrik van het examen zelf ofzo maar wel van alles wat er allemaal zich in men hoofd afspeelt de avond en de ochtend voor men examen. Al die gedachten die dan door men hoofd zweven.

De avonden voor men examen begin ik altijd te heel hard te twijfelen aan men eigen en dan komt alles aan bod, niet enkel de faalangst voor het examen. Ik begin dan te twijfelen aan men uiterlijk aan mijn vrienden, men familie, heel mijn leven, kortom alles wat er in mijn zich in mijn leven afspeelt. Maar wat vooral de laatste keren naar boven kwam was mijn homoseksualiteit.

Op die avonden krijg ik zo een hekel aan men eigen, Ik vraag me dan soms echt luidop af waarom ik niet gewoon normaal en hetero kan zijn. Het zou men leven zoveel makkelijker maken. Achteraf terugdenkend dan weet ik dat het een belachelijke gedachte is want ik ben gewoon normaal ‘en’ homo!

Ik heb er al veel over nagedacht, waarom doe ik da nu toch telkens doe voor zo een examen. Persoonlijk denk ik dat op die momenten het diepste van men ziel naar boven komt, al de angst die diep in me verborgen zit. Die angsten zullen waarschijnlijk ook wel de oorzaak zijn van het waarom ik zo een enorme schrik heb voor men comingout.

Hopelijk loopt het met de jaren wel los.

En ebben die paniek aanvallen een beetje weg naarmate de jaren vorderen en men comingout misschien ooit voltooid is. Al klinkt dat vrij onlogisch want een comingout is nooit gedaan er zullen altijd wel mensen zijn voor wie je schrik hebt om te vertellen dat je homo bent.

Tot schrijfs tenc

Hey,

We zijn weer een paar dagen verder en er is weer heel wat gebeurd. Voor ik aan deze blog begon had ik me voor genomen om elke dag iets te schrijven maar dat het lukt me niet zo goed. De dingen die ik allemaal meemaak vragen tijd van me. Ik moet ze laten bezinken en er goed over nadenken. Wel nu twee dagen geleden kwam mijn oudste zus me bezoeken. Ze is drie jaar ouder dan mij en met haar kan ik het thuis het beste vinden, haar vertrouw ik.

Al van in het begin dat het tot me door drong dat ik het tegen mijn familie moest zeggen, had ik haar als eerste gekozen. Van haar verwachtte ik geen slechte reactie.

Die avond kwam ze heel snel naar binnen, eerst dacht ik dat ze gehaast was. Als ze gehaast zou zijn en direct zou vertrekken dan kon ik niks kunnen zeggen want ik had mijn tijd nodig om het uitteleggen. Maar gelukkig ging ze na een tijdje zitten en begon wat te vertellen over koetjes en kalfjes.

Dood nerveus was ik, mijn handen bibberden alsof ik een of andere ziekte had. Toen kwam het moment er viel een stilte, ik kon het gesprek van onderwerp veranderen. Na even aarzelen bewogen mijn lippen, de gevreesde woorden kwamen uit men mond:” ik moet je iets vertellen, ik zie jongens liever dan meisjes!”. Het woord homo durfde ik het niet uit spreken, het is zo een geladen woord waar ik nog niet helemaal klaar voor ben denk ik. Op dat moment leek het alsof ik naar ons tweeën keek van ergens anders in de kamer. Ik zweefde in het niets, zo iets had ik nog nooit mee gemaakt.

Het duurde voor mij uren vooraleer ze iets zij, ik had haar duidelijk verrast. Ze stamelde even en mompelde dat ze der niet zo een probleem mee had. Voor de rest zei ze niets meer, toen ze weg ging zei ze wel da ik me moest concentreren op men studies en niet met van alles in men hoofd moest zitten.

Was ik blij met haar reactie? Waren het rotsen of wolken?(zie plannen) Ik weet het niet. Ik denk dat het gewoon water was waar in ik zal moeten, proberen boven te blijven.

Ondertussen heb ik nog niets van haar gehoord. Ik vraag me af wat ze van me denkt en ik hoop ook dat ze er achter vraagt. Dan weet ik tenminste dat ze er mee bezig is en me probeert te aanvaarden.

Beste lezer ik ga het de komende dagen heel druk krijgen met herexamens dus dank u voor het begrip als ik lang niet zal posten.

Vriendelijke groeten tenc

ps sorry voor de schrijffouten ik doe echt men best om ze er uit te halen
groetjes tenc

Hey,

De uren kruipen weer verdomd traag voorbij vandaag. Ik heb dus weer ongelooflijk veel tijd om na te denken over alles en nog wat.

Weetje wat me zalig lijkt? Ken je de homosoap queer as folk? ( voor de mensen die het niet kennen het is een beetje zoals friends maar dan allemaal met homo’s en ook een beetje meer seks) Wel zo een leven zou ik wel willen hebben. Zeer goede vrienden hebben waar je alles mee kan delen en tegelijk jezelf zijn en niemand die er vragen bij stelt. Ik denk wel dat iedereen daar wel van droomt ook al ben je homo of hetero. Samen met je vrienden leven die je door dik en dun steunen.

Als de tijd zoals nu weer niet vooruit gaat dan merk ik pas hoe hard ik mijn vrienden mis. Het liefst zou ik met ze allemaal samen leven in één groot huis zodat ik nooit allen zou zijn. En natuurlijk zou UU er dan ook zijn. Uren zou ik naar hem kunnen kijken zonder iets te zeggen gewoon staren in de hoop dat hij terug staart.

Och, ik zie hem zo graag. Nog nooit heb ik zo iets mee gemaakt. Twintig ben ik nu en ik dacht dat ik vroeger al veel verliefd was geweest maar met wat ik nu meemaak zijn die vorige verliefdheden niks. Ik word gek als hij ooit een andere zou hebben zonder dat ik hem heb kunnen zeggen dat ik heb graag zie.

Een jaar geleden zou, wat ik juist geschreven heb, gezever voor me lijken, maar nu ik zelf verliefd ben weet ik waar die andere mensen over bezig waren.

 Bedankt voor het bezoekje

Groeten tenc

Hey,

Waarom zijn die drie woorden zo verdomd moeilijk om over je lippen te krijgen. “Ik ben homo” het is nog moeilijker dan benji springen of van een hoge rots in het water springen. De klif waar van je moet afspringen, met deze drie woorden is onmetelijk hoog en je ziet niet wat er zich beneden bevindt. Er kunnen rotsen zijn en dan val je te pletter. Hiermee bedoel ik, dat de persoon tegen wie je het zegt, het totaal niet begrijpt en je zelfs belachelijk maakt en kwetst. Dit is de grootste reden waarom ik in de kast zou blijven, gewoon uit schrik om te pletter te slaan tegen de rotsen. Anderzijds kunnen het ook wolken zijn waarop je valt, dan komt alles goed en ben je blij dat je gesprongen hebt.

Gisteren had ik normaal gezien een spring moment moeten hebben. Mijn zus kwam normaal gezien naar Leuven maar om een of andere reden is ze niet kunnen komen. Ik had het zo voor bereid, ze zou binnen komen en we zouden eerst gewoon wat praten. Na een tijdje zou ik haar vragen wat mijn ouders er van zouden zeggen als ik homo was. En daarna zou ik het gesprek zijn loop laten gaan. Maarja het is er dus niet van gekomen, ze was er niet. Het zet mij aan het denken waarom is ze niet gekomen was het misschien een teken om het niet te zeggen? Och ik kom er misschien ooit wel uit, misschien met wat minder vooruit plannen.

Weetje wat nog het vreselijkste vindt aan heel mijn situatie? Mijn ‘alleen’ zijn, zo niemand hebben om echt tegen te praten. ’s Avonds niemand hebben om tegen aan te slapen. Maar dat probleem zullen anderen mensen ook wel hebben.

Groeten tenc

Ps reageer maar hoe meer hoe liever

I love UU

Hey,

Ik heb juist eens nagedacht en ik ben tot de conclusie gekomen dat het nogal vrij raar moet overkomen voor lezer dat ik schuilnamen gebruik. Wel ik zal een poging doen om het een beetje te verklaren.

Zoals de hele mooie blog van “Elias” “two-worlds” al een aangeeft, als homo leef je in twee werelden. De eerste wereld is de wereld van je vrienden, familie en de enkelen die weten dat je homo bent en je accepteren voor wat of hoe je bent. Je probeert zoveel mogelijk mensen die je lief hebt naar deze wereld te krijgen en dat valt echt niet mee.

De tweede wereld daar ben je perfect normaal bent en je valt totaal niet op tussen de mensen. De mensen van deze wereld zijn meestal niet je vrienden het zijn kennissen of mensen die je moeten beoordelen en waarvan je niet weet hoe ze reageren op een jongen die een vriend heeft. Soms is het een enge wereld waar je je als een opgejaagde prooi voelt, vooral als er mensen zijn die helemaal niet verdraagzaam zijn.

Mijn eerste wereld is heel klein buiten twee vrienden en een enkeling die op internet heb leren kennen en die ik vertrouwde, zij weten mijn naam en wie ik ben maar ik vertrouw hun. Mijn familie moet ik nog proberen in deze wereld te krijgen.

Mijn tweede wereld bestaat uit een studeer richting waarin ik me soms totaal niet thuis voel en waar ik me voel als of ik constant beoordeeld wordt. Ik moet er niet aan denken dat ze weten dat ik homo ben, ik zou de pesterijen niet overleven. Mijn vriendinnen zouden het misschien niet zo erg vinden maar mijn vrienden die verstoten me zeker en vast. Dit doet me twijfelen, zijn het wel vrienden? Ik denk van niet maar toch heb ik ze nodig om door de dag te komen om mee te praten over jongens dingen zoals auto’s en andere brol waar meisjes niks aan hebben.

Daarom gebruik ik dus schuilnamen voor mij en men vrienden.

Merci voor het begrip.

hey

Ik heb een groot probleem: ik kan me geen seconde concentreren!!

Zoals jullie al weten waarschijnlijk heb ik dus één herexamen, ééntje, het gemakkelijkste vak dan ook dat er bij zit.

Toen ik het hoorde tijdens de proclamatie was ik er echt kapot van, hoe kon ik nu zo stom zijn.

Maar ja, het is nu één maal zover en we zullen er mee moeten leven. Voor het examen wil ik echt wel gaan, alleen ik zit dus met een groot probleem: ik kan me geen seconde controleren. Het lukt me een half uurtje door te doen maar dwalen mijn gedachten weer helemaal af naar andere dingen zoals die jongen waar ik op verliefd ben of naar het moment dat ik tegen mijn mama moet gaan vertellen dat ik jongens liever zie dan meisjes.

Daar juist had ik weer zo een moment, “ik stelde me voor dat ik een mail naar haar gestuurd had waar in ik alles uitgelegd had en kreeg een heel slecht antwoord terug. Ik was niet meer welkom thuis! In volle paniek stuurde ik een sms naar UU ( hij is trouwens de enige persoon waar ik echt letterlijk tegen gezegd heb dat ik Bi ben maar het moet eigenlijk homo zijn dus) en ik schreef er in dat alles om zeep was en wat er gebeurd was enzo…. Hij kwam speciaal naar Leuven om me te troosten … en dan waren we gelukkig.. bla bla bla.””

Als ik aan het leren ben dan ik echt heel veel van die momenten waarin ik helemaal weg droom en dan in volle paniek of soms euforisch terug in de realiteit terecht kom. Ben het echt beu. Ik hoop dat mijn comingout, wanneer die ook zal komen, hier een beetje aan zal helpen.

Groeten tenc

 tot vanavond

Welkom aan alle personen die de weg gevonden hebben naar mijn blog,

Met deze blog ben ik van plan een dagboek bij te houden van wat ik zoal meemaak in mijn spannende maar soms ook oersaaie bestaan. Om een beetje privacy te behouden ga ik niet zeggen wie ik ben wat ik doe, wie mijn vrienden zijn of waar ik woon.

Dit mag je wel weten:

Ik ben een jongen/man van 20 en heb een heel mooi kot in Leuven. Mijn familie bestaat uit 3 zussen en twee ouders (ook nog een hond)

Vrienden heb ik ook hoewel het er wat meer mochten zijn want al maak ik me zelf soms wijs dat een iemand ben die zich gemakkelijk alleen amuseert. Toch

Merk ik dat ik sterf van eenzaamheid zodra ik een dag alleen ben.

Ik hou heel veel van reizen, het maakt niet uit waar naar toe als het maar buiten België is (liefst Nederland niet en Duitsland,Oostenrijk en Zwitserland ook niet((hekel)))

Zoals je al vermoedde aan de titel zal deze blog vooral gaan over mijn comingout of van wat ik er ga van terecht brengen.

Ik denk dus dat ik homo ben. Zelf heb ik het er heel moeilijk mee gehad om het tot me te laten door dringen dat ik jongens echt wel leuker vindt dan meisjes.

Meisjes zijn mijn ideale praatpartners maar ik mis gewoon iets aan hen en ik denk dat ik dat wel vindt bij een man/jongen.

Al sinds ik mijn eerste pornoboekje ( 11J) vond op de straat heb ik gemerkt dat ik geleidelijk aan meer en meer naar de mannen ging kijken, de mooie lichamen en vooral hun ogen vind ik super. Natuurlijk had ik niet door dat ik homo was dat is pas tot me door gedrongen vorig jaar toen ik verliefd werd op een vriend van mij. Hij weet nog niet dat ik nog altijd verliefd op hem ben maar het zal er toch eens van moeten komen en dan zijn jullie natuurlijk de eerste om het te horen.

Sommige mensen denken hoe kan je nu weten dat je homo bent als je nog nooit een vriendin gehad hebt, wel ik heb er dus één gehad en het was een totale ramp.

De relatie heeft dan ook niet zo lang geduurd want als je tijdens het kussen aan je beste vriend moet denken dan weet je dat het tijd is om het uit te maken. Dus ik geloof iedereen die zegt zonder vrouwen ervaring dat hij homo is.

Ik zal jullie nu even op snelheid(of traagheid) brengen van mijn leven:

  Op dit moment zit ik in Leuven want een stomme prof heeft me voor één zeven een herexamen bezorgd

 Er zijn twee mensen die weten dat ik homo ben, een goede vriendin L en mijn beste vriend YY ( zelf ook homo op deze ben ik ook verliefd maar heb het nog niet durven zeggen.

PS ik heb dyslexie dus een klein beetje begrip voor schrijffouten, ik schrijf mijn tekstjes al in word om de fouten er uit te halen

Vriendelijke groeten tenc